Sondan Bir Önce - 1

“Son bir bardak kahve ve her şey halloldu, hem de her şey”

Sedyede yatan genç erkek hastanın tam tamına kırk beş dakikadır yirmi saniyede bir sayıkladığı ve hastaneye birlikte geldiği arkadaşının da her seferinde başı ile evet anlamında onaylıyordu. Bu konuda oradan geçen insanların aklına anlamlı bir şey gelmiyordu, bunun en önemli belirtisi geçerken dikkat edenlerden bazıları bunların hatası neydi acaba diye sesli şekilde ifade ediyorlardı.  O sırada acil koridoruna bir doktor geldi. Yanındaki sağlık memuru ile hastanın yanına geldi. Sağlık memuru sedyenin başına geçti, doktor da sedyenin yanındaki genç erkeğin koluna girdi. Sağlık memur sedyeyi dikkatle ittirmeye başladı, doktor sakin ve dikkatli bir şekilde hastanın yanındaki gencin koluna girdi. Doktor, koluna girdiği gence adını sordu. Genç Mustafa dedi ve başını evet anlamında. Doktor, arkadaşının adı da Ramazan mı diye sordu. Genç hem evet dedi hem de evet anlamında başını eğdi. Doktor ve sağlık memuru onları acildeki müdahale odası soktu. Sağlık memuru doktorun da yardımıyla sedyeden müdahale odasındaki yatağa aldı. Doktor dışarı çıkmak için yöneldi. Kapıdan çıkmadan önce Mustafa bekle beni dedi. Sağlık memuru serum takmak için hazırlık yapmaya başladı. Sağlık memurunun serum hazırlığı bitti. Serumu taktı. O anda doktor içeri elinde bir elinde hap, bir elinde bir bardak su ile döndü. Mustafa’ya al bunu yut dedi. Hapı ve sonrasında suyu aldı Mustafa.

Mustafa hapı yutup, suyu içince teşekkür etti. Doktor Mustafa’ya gülümsedi ve merak etme, her şey düzelecek dedi…

Hapını yutup, suyunu içen Mustafa arkadaşının emin ellerde olduğunu hissetti. Bu hissin sonucunda dışarı çıkmaya karar verdi. Tam müdahale odasının kapısına gelmişti, doktorun sesini duydu. Mustafa bir bakman mümkün mü? Bunun üzerine Mustafa arkasını döndü. Doktor elindeki kartını uzattı ona ve beni ara daha sonra dedi. Mustafa kartı aldı ve üstüne bakmadan cebine attı…

Mustafa eve geril gelmez bilgisayarının başına oturdu. O an cebindeki kartviziti hatırladı. Kartviziti çıkardı ve üstündeki isime baktı. İsim Mustafa Alyol’u merak etti bir an ve Google arama motoruna gird. Sonuç normaldi. Kişisel sitesinin internet protokol adresini önce shodan arama motoruna yazdı ve boş sonuç sayfasıyla karşılaştı. Bunun üzerine internet tarayıcısını kapadı. Ardından bilgisayarını kapadı ve yatağına yattı. Tavana bakmaya başladı. Hayatın anlamını anlamaya yaklaşmadığı bir gün olmuştu bugün. Hayatın anlamı üzerine düşünmeye başladı ve aklına onion ağındaki forumdan mesajlaştığı adam geldi. Yatağından kalktı ve bilgisayarını açtı. Onion ağına bağlandı. Foruma giriş yaptı. Beklediği mesaj gelmişti…

Renkli Kirpi

İlk renk nedir diye araştırmaya başlayınca akla ilk gelenin aksine karşıma bir sürü renk çıkmadı. Aksine onların elimizden alındığı gerçeğine ulaştım. Bunu alan kişiyi araştırmak yerine doğada renklerin olmadığı teorisini ortaya koydum. Bu teori beni tatmin etmedi ama hedeflerim benden daha önceydi. Bu öncelik gereği beni ilerletecek her şey mübahtı. Bu mübah durumdan faydalanmak zorundaydım çünkü buna şartlanmış bir şekilde yetiştirilmiştim. Bu ordunun bazen uyguladığı "önce vur sonra soru sor" planına benziyordu. Aynı değil ama benziyordu dememin sebebi ise ordu ile siyasal anlamda ters düşündüğümü sanmamdan. Aslında ben de ordunun ülke için çizdiği siyasal iklimden farklı bir iklimde nefes almıyordum.

Teorimin temelinde hayatın renksiz olduğu çünkü insanın bütün ilişkilerinin tek bir bakış açısı ile açıklanabilirliği yatıyordu. Bu tek bakış açısını efendi ve köle aşkı olarak adlandırdım. Bu bakış açısında efendi ile köle arasındaki istemsiz ve kontrolsüz sevgi mecazı ile anlatıyordum. Bu durumda efendi kölesine aşık çünkü onda efendiliğini görüyor ve tatmin ediyor ama aynı zamanda da efendi olarak kötü birisi olduğunu fark ediyor.  Köle ise efendide dünyaya bağlanmış bir köle olduğunu fark ediyor ve köleliğinden duyduğu utancı acı çekerek bastırıyor. Tek renk var çünkü herkesteki temel duygu utanç. Bu utancı yaşamayan insanı sağlıklı saymıyordum.  Resmi görüşe uyan da buydu. Egemen rüzgar arkamdaydı ve bunun tadını çıkartıyordum. Artık akademideki kariyerim güvendeydi...

...... bilimler ve sanatlar akademisinde savunduğum tezim sadece kabul görmekle kalmadı. Çok geçmeden teori olarak kabul gördü ama çok anormal bir şekilde çabuk kabul gördü. Bu garipliği o zaman içinde bulunduğum coşkun duygu durum nedeniyle sorgulayabilecek kapasitede değildim. Evet doktor ünvanı almıştım ama içinde bulunduğum durumu sorgulayabilecek durumda değildim. Bu durum ne kadar sürdüğünü düşününce kendimi çok şanslı hissettim. Teori olması 6 ay süren tezimden şüpheye düşmeye 3 ay sonunda başladım. Yanlış olduğunu fark etmem 3 günümü aldı. Sonunda bu durumu açıklayan bir makale ile kendimi yerimden ve yurdumdan etmeyi başardım. 

....... akademisine bağlı bir akıl hastanesine düştüm. İlk zamanlar "yine de ilk konumumdan çok uzakta değilim" diye iç geçiriyordum ama sonradan fark ettim ki ben, artık ben değildim. İki hafta sonunda çıktığımda ne eski işime ne de eski konumuma sahiptim. Neyse renkleri araştırma sürecime döndüm. Bu dönüşe neden olan şüpheyi aklımdan atamıyordum. Şüphe, ikilikten geliyordu. Ne zaman var desem zıt düşünce geliyor ve fikirlerime çarpıyordu. Eğer renkler yok dersem bu sefer de renklerin olduğu fikri aklımı kemiriyordu. Sonuçta her zaman zıddına sahip oluyordum. Bu ikilik benim hayatımın anlamını yok ediyordu. Yok etmesinin nedeni ise ne zaman hayatımın anlamına karar versem zıt düşünce hayatımın anlamını yok ediyordu. En kötüsü bu değil, bu durumu ifade edemiyordum korkumdan. İnsanların bana zarar vereceği korkusundan. O yüzden insanların gözüne batmayacak şekilde hareket etmeye çalışıyordum.

Renkleri ararken bir efsane ile karşılaştım. Bu efsaneye göre renklerin olduğu bir tayf çıkarmış yağmurdan sonra ve bu tayfın altından geçersen cinsiyetini kaybedermişsin. Bu durum saçma ama renklerden bahsettiği için ilgimi çekti. Çekmekle kalmadı aynı zamanda renklere karşı bir duruş geliştirmeme neden oldu. O zamana kadar inandığım ama hiç ilgilenip bakmadığım birisinin bu işteki parmağını sorguladım. Tanrı bize renkleri verdi mi ? Yoksa biz mi uydurduk onları ? 

O zaman eski bir efsane olarak s...r'lerdeki bir efsaneyi gördüm. Buna göre insan gerçeği görmek istedi ama aynı zamanda gerçekten muaf tutulmak istedi. Bunun için yasağı çiğnedi ve ışığı kırdı. Bu yasağın bedeli olarak renkler insanların elinden alındı. İlk fikrim kızgınlıktı ama sonradan anladım. Bu kızgınlığın nedeni eski bir efsaneyi ciddiye almaktan öteydi. Bu kızgınlığın nedeni ayrıntıları okuyunca hayatımdan endişe etmeme neden olmasıydı. Sonuçta o kitapta biten bir kızgınlık olmadı. 

İnsan, ışığı kırarken aslında hakikati eğip büktüğü için cezalandırıldı. Bu cezayı hak eden insanlar binlerce yıl geçmiş olmasına rağmen henüz suçundan pişman olmamıştı. Bu bir pişkinlik değil aksine insanın mayasının ne üzerine kurulu olduğunu gösteriyordu. Hakikat insanın mayasının kötülüğe dayandığı gerçeğinde gizliydi. Bu gizi çözemedim ama bir gün çözeceğim diye iç geçirdim hep. Bugün evimin üstünden f-16 uçakları uçarken bulduğum hakikatin bana ödeteceği bedeli görmek için evden çıktım. Sokakta yürüdükçe başka insanların da çıktığını gördüm. Bu insanlar da mı hakikata sahipti ? Yoksa sadece politik bir duruş muydu bu yürüyüş ? Son ve imkansız ihtimal yürüyüşlerinin sportif olma ihtimaliydi. Yaya yolundan çıktığım ilk anda gelen aracı göremediğimi fark ettim. Sonrasında ikinci hatamı yaptım. Bu da yeterince hızlı hareket edememekti. Şu an yattığım yerde ölümü beklerken uykunun ölümcül tadı ile başbaşa kalırken renkleri görebiliyorum. Elveda renksiz dünya !

Ergenlik Döneminde Dişi Ve Erkeğin İletişim Kanalı Olarak Bir Lgbtli Bireye Atfedilen ‘Vur Bana’ Kitsch Şarkısını Kullanmasının Toplum Üzerindeki İzdüşümleri- V 1.0

“Saçlarımdan Tut Önce
Beni Yerlerde Sürükle
Canım Acısın Boş Ver
Benim İçin Bu Bir Zevk

Fantazi Dünyam Rengarenk
Bu Daha Hiçbir Şey
Korkma Benden Sal Kendini
Bebeğim Dediğim Anda Vur Bana”
Söz Müzik: Tolga Eren



Çıkışı için kurulan hipotezlerden birisi de "Erkek şarkıcıların çoğu zamanla kadına doyuyor, sonra da lgbtli oluyor, ." tezine tezat olarak yazılmış olduğudur. Bu şarkının yazarını ve farklı toplumsal kesimlerinde yorumcularının özgeçmiş araştırması ve karakter analizleri "Şarkıcılar baştan lgbtli zaten, şarkıcı başkasını yaptırmazlar, üçgen ve yamuk üçgen izin vermez" hipotezine neden olur. Bu hipotez ile toplumun ilerleyişi sonucunda Türk toplumunda ortaya çıkacak infiali engellemek için yayının tam metin hali Londra, Paris, Tokyo, New York, Washington, Toronto, Milano, Berlin, Pekin, Shangay, Tel Aviv, Vatikan, Medine gibi dünyanın önemli noktalarında aynı anda açıklanacak. Bu çaba ile aslında toplumsal cinsel yapının güçlendirilmesi sonucunda ne erkek ne de oğlan, ne kadın ne de kız, sadece insan olacaklar. İnsanlığın kurtuluş teolojisi probleminin de çözümü bu yolda.


Türk Pop düşünürü Serdar Ortaç’ın “Yedi farklı nota var kaç farklı şarkı üretebilirsin ki ?“ sözüne tepki olarak doğduğu tezi olan bu post modern kitsch şarkı toplum tarafından kısa sürede içselleştirilmesinin nedenlerini bu tez konumuzda inceleyeceğiz.












Tolga Eren tarafından yazılan şarkı Kerimcan Durmaz fotoğrafıyla kısa sürede Youtube da fenomen haline gelir. Şarkı genç kızlar ve erkekler arasında dillere pelesenk olur.

Örnek tedavi metodu yukarıdaki resimde.

-Şarkının Ergenler Arasında Cinsel İletişim Köprüsü Kurması İşlevi
Ergen, latincesi adulescentibus olan hastalıklı bir sürecin adıdır. Bu hastalıklı sürecin belirtilerinden birisi de nefes alma güçlüğüne bağlı oksijen yetersizliğidir. Bu oksijen yetersizliği kalıcı beyin hasarına neden olduğu gibi dönemsel etkiler ile de geçici de olabilir. Diğer belirtileri ise sosyal yetilerin ve kabiliyetlerin azalarak yok olması, beynin işlevini yerine getirememesi nedeniyle bazı vücut uzuvlarında istemsiz işlevsellik ve geçici veya kalıcı işlev yitimi gerçekleşir.

 Bu süreçte insanların tedavisi için yapılan doğu ve batı kaynaklı tedavi yöntemleri seçilebildiği gibi doğu ve batı sentezi de uygulandığı oluyor. Batı kaynaklı tedavileri 'okul' anlamına gelen 'özel eğitim' kurumu olan ingilizcesi brothel ve latincesi lupanar olan 'özel eğitim' kurumları çok rağbet gören bir çözümdür. Bu çözüm ile kontrol edilemeyen sorunlara neden olan ergenlik hastalığı yerini bel soğukluğu, frengi, hiv gibi hastalıklar ile yer değiştirme olasılığı ile eğitim zaiyatina da sebebiyet verebilen 'özel eğitim' kurumlarında çözüm bulur.

Doğu usulü tedaviler ise kırsal kesimde geçirilecek terapiler ile sağlanıyor. Bu terapilerde hastalar diğer canlı hayvanlar ile etkileşime giriyor. Örneğin: At, eşek, tavuk gibi hayvanlar ile etkileşime girerek sağıltıma destek olmaktadır. Bazı kentsel yerleşimlerde ise kondüsyon arttıcı ağırlık olarak damacana da kullanılmaktadır.

Doğu ve batı sentezi olarak tanımlanan farklı metotlar ise son yıllarda giderek artmaktadır. Bunlardan 'siyasi olmak'  ve 'cadde çocuğu ' olarak ifade edilen iki yöntem yapılan anket araştırmalarında en çok sayıda insanın tercih ettiği yöntemlerdir. Bunlardan ilki ana akım siyasi oluşumlarda parazit görevi görerek işlevsel bozukluklarını bir topluluk içinde gizleyerek tatmin olmaya çalışır. İkincisi olan 'cadde çocuğu' olarak kendini tanımlanan şekilde ise kendi kimliğini gizlemek için kafasını kuma gömer.

Şarkı, ergenlik dönemindeki gençleri adeta ele geçirir. Bir Lgbt’li bireye atfedilmiş olmasına rağmen hiç kimse bundan çekinmez cesurca şarkıyı sosyal medyada paylaşır.  İşin trajik komik tarafı şarkının Lgbt’li bireyler dışına çıkıp ülke çapında yayılmasıdır. Genç ergen erkek, bu şarkıyla dişisine mesaj yollamak gayretiyle söyler.  Buna cevap gecikmez. İletiyi alan alıcı genç kız da bu şarkıyı özümser ve dönütlerle geri bildirim sağlar. İleti, kaynak-alıcı arasında kusursuz işler. Lgbt’li birey köprü vazifesiyle toplum tarafından araçsallaştırılır.

-Toplumun Lgbtli bireyi kabullenmesindeki Nihat Doğan Faktörü
Nihat Doğan’a atfedilen Tweet

“Şu gayler çok namuslu insanlar, elalemin karısına kızına bakmıyorlar onlar için bedava konser verecem.”
Bu tweet  de görüldüğü üzere toplumun ahlak normlarına uygun davranışlar sergileyen bu güruh toplum tarafından bağrına basılmıştır.


-Şarkının Farklı Sınıflarda İçselleştirilmesi
Toplumsal sınıflar arasındaki farkı Mao Zedung'un özetlediği şekilde bakınca aydınlanıyor.

Bu aydınlanma sayesinde bu toplumsal ayrılmanın nedeniyle fark edilen toplumsal sınıfları yok etmek için tedavi ile yaklaşılması gerekli. Mao'nun "Devrim yapmak insanları yemeğe davet etmeye benzemez" sözüne atfedilen "Devrim yapmak flörte benzemez, sonunda s*ks yoktur" tezini haklı çıkartıyor. Sınıflar arası ilişkilerde kullanılan bir yöntem olan s*ks aslında kısa ve tehlikeli bir taaruz yönteminden başka bir şey değildir. Bu yöntem farklı sınıflarda yorum farkına zarar vermektedir. Örneğin: Herkes s*ks yapar çünkü ihtiyaçlarına köledir. Bu ayrımların sonunda ise metaforik olarak atsız bir tat kalır insanların damağında. Toplumsal tabakaların arasında kalan bireyler ise s*ks olmaksızın ezilerek yok edilirler. Buna karşın istemsiz bir yaşama refleksine ve içgüdüsüne sahip olan adulescentibus(lat. ergen) bir yere sıkışır, gerekirse toplumsal rollerinde bile değişiklik yapar.

Bu kitsch şarkının farklı toplumsal sınıflarda kabul görebilmesi ve yorumunun tezahur etmeyi başarması, şarkının özelliklerini incelediğimizde laboratuvar ortamında kültürden üretilebilir bakterilerin yaşam şartlarına benzer şartlara neden olduğundan anlaşılmıştır. Bu sayede de farklı sınıfsal tabakalar işçi(fabrika, ofis, s*ks), köylü(orman, tarım, balıkçı), burjuva(small, medium, large, king boy), asker(uzun dönem acemi, kısa dönem acemi(poşet), yedek subay acemi ve usta yedek subay), ruhban(Alayına gidenlerden) sınıfları içinde hayatta kalmayı başarabilir.

Küresel çapta bir kitsch mertebesindeki şarkı farklı toplumsal tabakalar tarafından ‘küre-yerelleş’tirilmiştir (Glocalisation).
--Türkü Versiyonu

--İslami Versiyonu

--Rap Versiyonu

Özet: “ ‘Uzaylı da olsa insan insandır’ ve ‘İnsanın cinsel dürtülerinin esiri olması muhtaçlığı bağlamında kader’ ”
Uzay bilimleri araştırmacısı Cem Yılmaz

Dr. Jekyll ve Mr. Hyde
Doktora Tezi
“İstanbul B. Üniversitesi”
(2016)
YILDIZ TİLBE

İREM DERİCİ

Kim Kazanmaya Cürret Eder Bölüm 2

Bölüm 2

Evet ortadoğu coğrafyasına uyandığım an, yapacağım ilk iş dedim kendi kendime. Koşmak olacaktır. Bu kesinlik içeren bir cümle olmakla birlikte yaşamak için koşmak olmasa da hareket şarttır.

Bilmediğiniz ve bilmediğim o coğrafyaya koşacağım. Bu koşu size veya bana ortadoğunun o bilmediğim yerini öğretmeyecek. Aksine cahillik mutluluk dedirtecek. Bu koşuyu yapmak zorundayım çünkü diğer insanlar yapmasın diye.

O gün ..... adlı ülkeye yolculuğa çıktım. Bu yolculuk için otobüse bindim. Otobüs tenhaydı, klima sonuna kadar açık ve içerisi serindi. Ilık demişken içerideki nem çok düşük değildi ama terletmiyordu.Otobüs yolculuğumuz ülkenin takka tukka şehrinde bitti. kısa adı tukka olan şehrinin özelliği "kurtarılmış bölge" olması. Bu kurtarılmış bölge ibaresinin nedeni ise şehrin yönetimde özerk oluşuydu. Kimse umursamasa da özerkti orası. Gitmesek de görmesek de inanırdık özerkliğine. Mesele inanmak meselesiydi ya, neyse deyip iç sesimi susturdum.

Tukka'da bizi karşılayacak adam karşılamadı. Bu durumda bir başımıza kaldık, kalışımız da öyle ahım şahım olmadı. İnsanların sözünü tutmaması yüzündendi. Sokakları arşınladıkça bilginin yaşanarak edinildiğini daha iyi öğreniyordum. Adeta sas kursundaki sızma eğitimleri aslında sadece hayatında bu konuyu duymayan birisi için gibi gelmeye başladı. Akşama doğru bir otel gördüm. oteli adı bağdatlılar anlamına gelen bir oteldi. bağdatlılar oteline yerleşip biraz rahatladım. Ondan sonra da insanlığa küfürler başladım. Tam başladım, kapı çaldı. Kapıya gidip açınca, resepsiyonda duran adam akşam yemeği hazır dedi. Yok sağ ol deyip kapıyı kapadım.
Bir gün daha geçmişti orada, herşeyden özellikle de amacımdan.

Kim Kazanmaya Cüret Eder

Dünya yok olurken ne yapacağımı düşünmem gerektiği öğretildi bana. Bunu da bana bir cümle ile öğrettiler. Kim kazanmaya cüret eder ?

İşte ben böyle eğitildim ve yok oldum. Raporlardaki adım ile Çavuş Ahmet, gerçeği kim hatırlar ki ?  Sonuçta Çavuş Ahmet'im. Yakın çalışma arkadaşımın tabiriyle "Who Dares To Win" için eğitildim. Onun lisanında böyle dendiği için dedim. Biz ortadoğuda kimsenin bilmediği bir bölgesinde çalışıyoruz ve siz bunları bulunca biz donarak ölmüş olucaz. Garip ama gerçek; Sıcağı ile meşhur ortadoğuda soğuktan donarak ölecektim. İşte benim çelişkim, Lenin, "Zıtların mücadelesi ilerlemedir" demişti. Şimdi ben ilerlemenin neresindeyim ? "Kim kazanmaya cüret eder" sözündeydim. Ben ve her milletten arkadaşlarım ile bu soğuk ortamdan kurtulabilecek miydim ? Cesaret desen cesaret değil, bu nedir ?

İki hafta öncesine dönersek daha iyi anlarız. İki hafta önce Special Air Services(SAS) kursundan mezun oldum. Bu kurs hayatımda aldığım ilk ve tek eğitim sayabilirim. Ama o kadar az şey öğrendim ki,
bir cümle ile özetleniyordu. Kim kazanmaya cüret eder ? Ben mi ? Sen mi ? Diğerleri mi ? İlk görevim uçağa binmek ve ortadoğunun ...... adlı ülkesine dönmekti. Bu dönüş, sadece eve dönüş değil aynı zamanda eski değersizliğimi çiğnemem için Tanrı'nın bana bahşettiği bir lütuftu. Bu lütfu geri tepemezdim. Bu durumda üniversitede öğrendiğim mesleğimin bir parçası olarak algoritmik düşününce adım adım yapmam gerekiyordu. Hoş kim üniversiteyi hatırlamak ister ki kazanan olmayınca ! Ben de sustum ve uçağa binip ülkeme döndüm. Ülkemde muhasebeci olarak iş başı yapacaktım ama bir kere kazanma cürretinin kaybedilişi artık sizi bırakmazdı. Ölüme ve sonrasına kadar bırakmazdı.

İşte bu durumda ortadoğunun bilinmeyen bu köşesine uzanan bir yola çıktım.Bu yolculuğa ne ad vericem bilmiyorum. Arkadaşların tabiri ile koşu adını verdim. Hayat koşusu. Bu koşuda önlere gelmek için Sas kursuna gitmiştim, gitmek için uğraşı vermiştim. Kazanan ben olmakayacaktım biliyorum ama gözümün gördüğü bir başkası da olmayacaktı. İşte buydu "Who Dares To Win" ya da diğer bir tabirle "Kim kazanmaya cüret eder"

Devamı yarına.

Canlı Cenaze

Ben Ahmet, az önce patladım. Bu patlamanın nedenine gelmeden önce beni tanımanız gerekiyor. Yoksa ne anlayışımız gelişir ne de olayı anlayabiliriz. Gerçi anlayış gelişmeden olayı da anlayamayız. Ben aslında bir bombayım. Evet canlı ve kanlı bir bomba, patlayacak şekilde tasarlanmışım. Hayata gelişim bir amaç için, sadece bir amaç için. Patlamak ve zarar vermek üzerine, bu kadar basit ve net bir amaç. Ama buna rağmen bu konu üzerine ülkemde sayısız yarı profesyonel, ve on binlerce de profesyonel uzman bu duruma kafa yoruyor. Garip bence ama kimseyi anlamsız da olsa para kazandığı bir iş yüzünden yargılayamam.

Ben patladığımda 29 yaşındaydım. İşsiz değildim, aksine imrenilecek bir işim vardı ama asıl cevap o değildi. Gerçek cevapları biz yaratmayız, biz doğmadan onlar bizim ile birlikte yaratılır. Yani ben cevabı bulmak üzere değil cevabı uygulamak için yaratılmıştım. Bu durumda yapacağım iş üstüme bomba bağlayıp patlamak değildi. Bombanın kendisi olmaktı. Bu tedirginlik verici gelmiyordu çünkü kaç balık yüzmekten tedirgin olur ? Bu tedirginliği atlatan olmak birisi değildim çünkü bu tedirginlik hiç olmadı. Kısacası net ve sade bir biçimde patladım ve bundan asla utanmadım.

Nerede kalmıştık ? Ben Ahmet soyadımın kaydını isterseniz yanmış kimliğimden sadece baş harfi seçilen Y vardı. Bu Y harfinin de önemi vardı o az önce bahsettiğim uzmanlar için ama dahası var bu kimlikte. O da aslında sahte kimlik çıkartmanın nüfus müdürlüğünden çıkartmaya göre daha ucuz olmasıydı. Bu durumda gerçek bilgilere ve sizin bilgilerinize sahip kimliği sahte yapan nedir ? Ucuza yapılan kimliğin, asıl ve tek üreticisine rakip çıkıldığı için yasadışı olduğu fikri var. Hayır, bundan değil ! Bunun sebebini kimse bilmiyor ! Çünkü anlamsız. Bunu kabul edebilen insanın, büyük erdemlerin insanı olduğunu fark etmek ise erdemlere ve aydınlanmaya giden ilk adım olmasıdır. İlk adımı attın mı ? Gerisi gelecek dedi münzevi alkolik. Gerçi o da alkole vermişti kendini yani anlamsızı kabul edemedi benim gözümde. Anlamsızlığı kabul edenler, kendi anlamını yaratanlardır. Bunu da ben yaptım !

Bu sabah tek göz odamda yatakta yatarken tavana baktım. Aslında ilk defa baktım çünkü bu tek göz odanın her yerinde boyalar kabarmıştı. Kabarık boyalar ile yapabileceğim bir şey yoktu. Bu semtin havası ve doğası gereği böyleydi. Yataktan kalktım, tuvalete gittim. Yüzümü yıkadım ve dedim ki aynaya bu hayatın anlamını artık gerçekleştirmenin zamanı geldi. Bu durumda yapılabilecek tek şey var dedim içimden. 10 dakika sonra siyah kadife pantolon, siyah gömlek, ve siyah kadife ceket ile kapı önünde oldum. Artık işe gidebilirdim. İşim çok alengirli bir iş değildi bence. Bir düğmeye bas, bir kolu indir ve ekranda benim sıfatımı yazan bir iş olacak kadar kolaydı. Bu durumda yapacağım iş kısaca emirlere itaat et ve daha fazlasına da karışma şeklinde olacaktı. Bazıları bu tanıma kızabilir ama ben böyle kabul ettim onu. Bu durumda yapabileceğim tek şey zaman döngüsünü ve zamanın devri daim düzenine uymaktı girmekti.

Bu düzene üniversitede uydum ilk ve çalıştı. Yani hayatta cevaptan uzaklaşamaya üniversitede başladım. Bu uzaklaşma ise bana bir bedele neden olmadı, zaten onu yaşayacaktım. Bir nevi avcısına teslim olan ceylan gibiydim. Başka ceylanlar farklı davranmadı mı ? Evet davrandı. Onlar yakalandıklarında teslim oldular benim gibi. Ama sonrasında ilk avcının ardından gelen ikinci avcıyı kovaladığı anı bir fırsat olarak yakaladıkları anda kaçtılar. Sonuç değişmedi ve üçüncü avcı avladı onları. Ama yine de eminim çok eğlendiler bu durumdan. Gerçi izlemesi bence de keyifliydi ama ben uğruna doğduğum amacımı gerçekleştirmeliydim yoksa doğanın yasaları bozulacaktı. Yani otçul olarak etçillere av olmalıydım. Bunu savunanlara neden diye sorduğumda eğer ben av olmazsam otların av olacağını söylediler. Ne kadar da çevreciler…

Üniversitede ilk defa birisi geldi bana ve dedi ki neden senin sevgilin yok ? Yoksa homo musun ? Ona hayır yok çünkü okuldaki kızlardan kimseyi tanımıyorum dedim. O da dedi ki, sen homo değilsen o seni bulur. Yüzüne baktığımda uydurduğunu anlıyordum ama tamam dedim. Dersime gittim. Çıkınca kampüste o adamı uzaktan gördüm, o sağımda kalırken ben sola gittim kasten. Kapı sağımda kalmasına rağmen. Kampüste biraz turladıktan sonra kapıdan çıktım. Yurda gitmek için minibüse bindim. Yurda gelir gelmez yatağıma yattım ve uyudum. Uyudum çünkü yoruldum, yoruldum çünkü düzene uymamıştım. Bu durumda zamanın döngüsüne ve devri daimine uymayı öğretti bana. Üniversiteden mezun olana kadar zaman döngüsü benim yanımdaydı çünkü ona boyun eğdim. Boyun eğen herkes kazanıyordu. Kazanmak ise ona uyum sağlamaktı. Herkes gibi, herkes için, herkes tarafından hayatının yönetilmesiydi. Benim hayatım böyle bir saçmalığı barındıracak kadar genişti.

Bugün evden çıktığımdan beri aklımda bir tek şey vardı. O da artık diğerlerinden daha hızlı düşünebildiğimdi. Bunun nedeni hayatımın amacına uymamdı. O zaman kafamın içindeki düşünceler uçar gibi hareket ediyordu. Bu durumda karar vermem aslında doğaçlama oluyordu. Bir an için karar veriyor ve bir an sonra o karara uyuyordum. Sorsalar neden diye o zaman cevaplamak için karşı tarafın bir şeyler demesini beklerdim. İş yerine gittim ve bilgisayarımı açtım. Açılınca fark ettim ki, tam zamanında gelmişim iş yerine. Akşam oldu çalışırken ve ilk dolunayımda ilk cevap için çırpınacaktım.

İlk cevap aslında cevabın olmadığı söylenmişti. Bu cevap için zil zurna sarhoş olmam gerekiyordu. Bir arkadaşım ile zil zurna sarhoş olmak için meyhaneye gitmek için yola koyuldum. Giderken aklıma tek şansım olduğu geldi ve dedim ki eğer cevabı bulamazsam hayata geliş amacım olan patlama görevini yaparım. Meyhanede yarım saat durmadan gelen içkileri sek içtim. Ondan sonra artık hiçbir soruyu cevaplayamayacak hale geldim. Cevabı anlamıştım ve uyuya kaldım.

Akşamdan eve bırakan arkadaşım sayesinde sokakta uyumaktan yırttım. Bu durumda yapacağım tek iş vardı. İkinci dolunayı beklemekti. Neden dolunay dediklerinde eğer beceremezsem beni suların çekildiği yere gömmek için demişlerdi. Bunun asıl cevap olmadığını adamın yüzünden okumuştum. Bu cevabı kabul etmiyordum çünkü insan zamanı gelene kadar ölümsüzdü. İkinci dolunay gelene kadar her şey otomat teorisine uygun işlemişti. Bir otomat makinesi gibi tek düze ve zamanın düzeni ile barışık şekilde geçmişti. Ben bu anlaşmaya sadık kalıyordum çünkü zaman ile kapışmak ancak onu kaybetmeye yarardı. Ben ise onu yaşayacaktım.

İkinci dolunay gelmeden bir gün önce haber geldi. Haberi veren epostada soru yazıyordu. Soru hayatının amacını gerçekleştirmekten seni alan neydi ? Tabii ki de hayatın kendisiydi ! Bu durumda ikinci soru için gerçek amacımı gerçekleştirmeliydim. Eve giderken bir adet traş bıçağı aldım. Eve gidince bileklerimi kesmeyi planlıyordum. Eve gidince boğazımı kesmeye karar verdim.

Sonuç ne diye soran olacak olursa diye söylüyorum, buradayım. Patladım ve hayatıma benden önce yüklenen anlamı bitirdim. Bu saatten sonra konuşmak boş konuşmaktır. Cenazemin kaldırılma işlemine katılmak benim için değişiklik olmayacaktı çünkü kimse gelmeyecekti. Gelmeyeceğini biliyorum çünkü zamanın düzeni ve devri daimine karşı gelmiştim. Onlar hayata geliş amacını gerçekleştirmeye karşıydı. Bu durumda burada beklemeye mahkumum. Burası dediğim yerin adı yok, yokluklar içindeyim. Varlık çok uzağımda kalıyor. Pişman değilim ama aynı zamanda neden olduğum yıkımı düşünüyorum, sadece düşünüyorum. Çünkü düşünmede yokluk vardır. Ben ise eylem için doğdum.              

İstanbul'da bir Aydın - 3

Kitabı geri veren bay Kelam,arkasına bile bakmadan odadan çıktı,tabii Harun'da arkasından kuyruk gibi takıldı,hızlıca bahçeye çıktılar ve ilk gördükleri banka oturdular.
Devamı gelecek...